Phillibustas – R.I.P. de Mic (Wasteland 2006)

Dit is de derde cd van WIM’s crew Phillibustas. Na 2 cd’s die tegelijkertijd veelbelovend en teleurstellend waren is de trend van de nieuwe cd eerder grimmig. WIM is namelijk een mc die zijn goede lyrics/nummers vlot met de meer ongeïnspireerde afwisselt. Het publiek onthoudt daarbij vooral de zwaktes en wim kent vooral zijn verdiensten, geeneen tevreden dus. Deze frustratie weegt door op het begin van de cd; het duurt tot nummer 6 voordat we een meer luchtige track krijgen. Tussen de eerste 5 tracks zijn er twee goed geslaagde van-mij-af-spitters; heet van de bik, gekend van polemo volume 1uid en doodgraag zijn lekker hard/venijnig in de roos. We horen enkele typische WIM-lines [Phillibusta-crew zet de keet in de fik, met wat zweet aan de dick in de reet van de flik] die alleen Wim zou spitten, maar vooral ondergaan we flowlawines met betere lines zoals alleen Wim kan spitten. Daartegenover staan tracks als Nen echte mc (een gepompte versie van ik wil ne rapper worde dat qua thema-originaliteit al tegenviel op Steekproef) of het Engelstalige Down with this, nummers die niet volwaardig klinken voor een album. Gelukkig geniet bitch van de vlotte line-interactie met nieuw phillibustas-lid Jef, waardoor het saldo voorlopig aftikt op 2,5 goede per 5 tracks. Het volgende nummer is ook van het volgende niveau; Lente rolt dromend op een productie van Juz Kiddin en Pascalles zang klinkt als een rustpunt in de cd. Nupster flowt stevig tegen Wim in en samen vertellen ze het verhaal dat vrolijker klinkt dan het is klinkt boeiend, niet? De muze, die zangeres Pacalle waarschijnlijk is, verschijnt naast het bovenstaande lente ook op Toveren. Dit is de andere van de twee beste tracks, volgens mij op dit moment, enzoverder. Dat brengt me dus tot het idee dat deze cd echt wel beter wordt naar het midden toe. Spijtig genoeg krijg ik net daarna het buikgevoel van een overdosis synth-viooltjes. Midi Evil produceert het merendeel van deze nummers en zoals zijn naam suggereert houdt deze jongen wel van synth-geluiden, Nu kunnen smaken verschillen, maar ik zal voorlopig toch geen synth kopen. De drums zitten veelal goed, maar al de slepende hogetonen-melodieën zijn teveel voor één cd. Bovendien staat de stem veelal tussen deze melodieën ingemixt waardoor de stem verder weg klinkt op de track. Er passeren nog meerdere tracks, elk meermaals, maar na een kleine opluchting middenin, een glimlach bij we blijven onze ding doen en het herontdekken van de castro en pollux-demo, (op een zoektocht naar de voorganger van deze intro) moet ik besluiten dat Wim duidelijk niet als een nieuwtje kan klinken. Hij flowt strak met uitgebreide woordenschat en dropt regelmatig uitblinkers. Daarnaast telt echter dat een instrumental meer is dan een beat, dat hopen dope flows moeten uitmonden in nog dopere nummers, en dat een hoop nummers niet altijd een album is. Deze cd geeft u deels wat u wil, hij zal voor phillibustas-fans best smaken, maar ik blijf wachten op de hoofdschotel Phillibustas.

Review written by Ms Fraagma Waggewillt (c) Wasteland