De Predikanten – Wablief? (daMusic)

Wie tegenwoordig een streepje voor wil hebben in muziekland kan best in het eigen dialect zingen. In de hiphopscene is dit fenomeen al jaren een trend en met hun debuut ‘Wablief?’ doet het Aalterse collectief De Predikanten ook haar duit in het zakje. Hun mix van groovy hiphopbeats, funky elektronica en swingende jazz wordt overgoten met vlijmscherpe raps in, jawel, het West-Vlaams.

Met een DJ en twee MC’s in de gelederen brengt de band aanstekelijke hip hop, die echter op geen enkel moment uit de band springt. Daarbij steekt vooral het vocale werk stokken in de wielen. Het zal voor velen net de charme zijn, maar de soms quasi onverstaanbare teksten gaan toch na een tijdje vervelen. Dat is een domper op de feestvreugde, want De Predikanten tonen in nummers als Blijv’n Of Goan, Pakt Ui Ne Zetel en Oasemt dat ze in staat zijn om beklijvende refreinen te brengen.

Toch zijn het vooral de nummers waar klassiekere hiphop wordt vermengd met stukjes gesampelde jazz die de moeite waard zijn. Het lekker voortrollende Tripels begint met een acid jazz-achtig riedeltje dat als een leidmotief doorheen heel het nummer zit verweven. Door klassieke jazzblazers in het refrein toe te voegen krijgt het nummer een heerlijk retrosfeertje dat spijtig genoeg door de te onverstaanbare vocals wat wordt teniet gedaan.

Hetzelfde verhaal in het titelnummer, waar de stugge raps worden ingeleid door een lopend jazzstukje dat op de achtergrond steeds opnieuw wordt gebruikt. Het resultaat is een prima nummer dat voortraast als een sneltrein op spitsuur. Af en toe in volle vaart dus, maar net zoals het hele album met een aantal obstakels op het traject.

Naast het taalgebruik, is het toch vooral de productie die een beetje punch mist. Teveel studiogeluid en te weinig live gevoel. Daar kan op de volgende plaat natuurlijk aan gesleuteld worden. Als De Predikanten er dan nog in slagen om het jazzelement in hun sound nog meer op de voorgrond te plaatsen en hun geluid beter in balans te krijgen, ligt er heus wel een mooie toekomst in het verschiet.

Review door O. Constant voor daMusic (c) 2009